Het is weer die tijd van het jaar. De mailtjes, berichtjes en telefoontjes druppelen al een tijdje bij ons binnen. Veel mensen willen graag weten of WILLIE ook dit jaar weer het aller-aller-allerlekkerste O&N feest van Deventer organiseert. En zo ja, waar ze dan toch in hemelsnaam die kaarten nu alvast kunnen bemachtigen. Helaas… Dit jaar geen WILLIE O&N feest lieve mensen… Zoek uw heil elders!

Jan van Kessel sprak bij de opening van de expositie ‘Half werk’ deze memorabele woorden, die ons recht uit het hart gegrepen zijn:

“Ik heb een cadeautje bij me. Een cadeautje voor onderweg. We zijn allemaal onderweg, op weg naar. Dan kan het fijn zijn om een klein presentje bij je te hebben. Misschien verwerp je het, misschien geef je het een plek in je hart. Dit is mijn cadeautje, voor jou Willie en voor alle aanwezigen hier.

Heb geduld met alles wat onopgelost is in je hart
en probeer je vragen met liefde te bezien,
als kamers die gesloten zijn
of als boeken in een volslagen vreemde taal.
Zoek nog niet naar antwoorden.
Die kunnen je nog niet gegeven worden,
omdat je niet in staat zou zijn ze te leven.
En het gaat erom alles ‘te leven’.
Leef nu de vragen.
Misschien zul je dan geleidelijk,
zonder het te merken,
jezelf, ooit op een dag,
in het antwoord terugvinden.

Rainer Maria Rilke

Dit is herkenbaar voor me, in de zin dat ik de neiging heb niet te leven als het antwoord er niet is. Ik mot en zal antwoord op mijn vragen hebben. Tot die tijd verdoe ik mijn leven, zo lijkt het althans. Ik ben te hooi en te gras bezig, pluk hier en daar een wijsheid vandaan, plak die op mijn beeldscherm en ga, soms fluitend, vaak fronsend, aan het werk. En denk dan dat ik leef.

Er is een sterke drang in mezelf om slimmer te zijn dan het leven. I want to outsmart life. Ik kom er geregeld mee op de koffie, zoveel is zeker. Ik ben er ook nog steeds geen klap wijzer van geworden. Om de doodeenvoudige reden dat het leven een mysterie is. En dat gunt je gerust een kijkje in haar binnenste, maar het hele plaatje biedt ze je niet aan. Daarom noemen we het ook een mysterie. Het mysterie drukt je met de neus op de feiten. Je hebt ermee te leven, of je het wilt of niet. Er ligt ook troost in het mysterie, het biedt je namelijk zijn eigen zekerheid. Dus leef nu de vragen en misschien zul je dan geleidelijk, zonder het te merken, jezelf, ooit op een dag, in het antwoord terugvinden.

Het is menselijk, diepmenselijk dat je vragen hebt. En niets menselijks, dunkt me, is jou, Willie vreemd. Er leven vragen. Vragen zoals: Wat wil en wilde de gemeente? Waarom handelt een mens, een instantie zoals hij handelt? Hoe moet het nu verder? Zal er zich ooit weer zo’n kans voordoen als in het Havenkwartier? Is er een schuldige in deze? Wat is mijn eigen rol in dit verhaal?

Ach, Willie. Ik weet het nog goed. Zo’n jaar of tien geleden. Je drentelde daar, aan de overkant van de rivier. Je speelde in en om het vervallen IJsselhotel dat tijdelijk dienst deed als je commandocentrum. Je paradeerde in je korte broek. Willie.

Willie die niet van half werk houdt. Een korte broek is voor hem ook een hele broek, geen halve. Herrie maken, lol trappen. Maar met een doel. De KUNST. DE KUNST. Er moest en zou een laagdrempelig podium komen voor muziek, en kunstenaars. En dat kwam er. De jeugdpuistjes waren uitgedrukt, de korte broek werd ingeruild. Willie werd volwassen. Het IJsselhotel werd ingeruild voor het Havenkwartier.

En op een dag komt dan de vraag, een cruciale vraag. Je wist van meet af aan dat ze ooit zou komen. Ze waaierde al rond, dook af en toe als een schim op. En verdween weer. Ze greep je even bij de kladden, zoals een vraag kan doen. Ze kwam op, en ze ging weer. Alleen als je aandacht aan haar besteedt blijft ze bij je. Maar vergis je niet in vragen! Ze zijn hardnekkig. Ze kloppen net zo lang bij je aan totdat je er achter komt dat je de deur open moet doen. Nodig de vragen uit op de thee, word vrienden met de vragen en dan lossen ze op. Dan vind je jezelf op den duur, zonder dat je er erg in hebt gehad, terug in het antwoord. Doe je dat niet, dan blijven ze spoken.

En waarom blijft die vraag zo hangen, die vraag waarvan je wist dat hij ooit aan je gesteld zou worden, maar die je misschien weggedrukt had? Waarom? Omdat de vraag je iets te zeggen heeft. Het is een vraag die van je vraagt om je opnieuw te bezinnen, terug te gaan naar de bron. Waar is het ooit allemaal om begonnen? De vraag haalt je uit je vertrouwde, comfortabele stoel vandaan. Hij trekt en zuigt aan je. Niet om je te tarten, niet om je te pijnigen. De vraag wil je van je stuk brengen, wil je uit het lood slaan. De vraag wil je ten diepste schokken. Het is de enige manier om jou Willie, maar ook anderen, te transformeren. Als iets je van je stuk kan brengen, wil het immers niets anders zeggen dan dat het tot je door begint te dringen dat wat je tot dusver hebt geloofd niet waar is. En om met Osho te spreken: Alleen de waarheid kan je zo van je stuk brengen, alleen de waarheid werkt zo verwoestend, omdat ook alleen de waarheid iets kan creëren.

Terug naar de ernst van de zaak.

Kunstenaars zijn de boodschappers van de wereld. Ze laten een wereld zien die er in hun ogen al is, maar waar wij, mensen, achteraan hobbelen. Wij maken deel uit van het peloton dat eerst wil zien, voordat het gelooft. Een kunstenaar is een alchemist, een tovenaar, een ziener van het Al. Hij is broodnodig in een wereld die almaar meer onttovert. De kranten staan er dagelijks vol mee, de magie verdwijnt, de keiharde materie, de harde munt regeert. Juist in dit soort tijden is een bundeling van krachten nodig. Willie bereikt meer en heeft meer bereikt als collectief dan het ooit als eenling voor elkaar zal krijgen. Een grashalm is teer en kwetsbaar. Maar bundel eens tien tot vijftien grashalmen. Je hebt een stevig koord gemaakt, waarin allerlei kwaliteiten vertegenwoordigd zijn! Los daarvan: je hebt als kunstenaars en als boodschappers ook nog een verantwoordelijkheid op je geladen. En zeker nu. Het is crisis. Iedereen heeft het erover. Crisis. Nu wil het dat het woord crisis uit het Grieks komt en niets anders betekent dan: KANS.

Ik herken het. De neiging bestaat nu om te gaan voor eigen gewin. Pakken wat je pakken kan, een lege portemonnee is niet te eten. De gemeente pakt de crisis aan om op de centen te letten, Willie kiest daarentegen, wellicht met pijn in het hart, eieren voor zijn geld. Een verstandige keuze. Een wijze keuze.

Ik snap ook dat Willie af en toe treurt, verdrietig is. Je weet wat je hebt. Het paradijs was een mooie plek. Maar een man, in de bloei van zijn leven, hoort aan de oproep gehoor te geven. Blijkbaar trekt het leven nu aan de bel, Willieboy. Juist nu. Je hebt een naam opgebouwd, je hebt een sfeer gecreëerd, een complete scene in een stad, een heel havenkwartier omgetoverd van een plek waar je nog niet dood wil liggen tot een hof van Eden. En nu moet je, anders zul je er eerloos sterven, dit paradijs verlaten. Het leven vraagt dit van je. Dit vertrek is als doodgaan, maar ditmaal is het een sterven om opnieuw geboren te worden. Vertrek voordat metaalmoeheid je helemaal zal uitputten, Willie

Beste Willie, het leven is geen kwestie van of. Het leven is overvloed, het leven is en, en nog eens en. Dus, Willie, stap over je twijfels heen, geniet van het feit dat je even in een identiteitscrisis verkeert, leef met de vraag, en blijf nog lang bij ons. We horen wel weer van je. En ooit, ooit zul je de gemeente dankbaar zijn. Dankbaar dat je hier niet kon blijven. Dankbaar dat je weer op weg werd gestuurd. Om jezelf opnieuw uit te vinden, om jezelf weer op te bouwen. Dankbaar dat verandering de enige constante in dit leven is.”

(Download pdf)

WILLIE komt na alle mogelijke constructies uitgebreid te hebben onderzocht tot de conclusie dat de financiële druk van het exploiteren van een eigen locatie slecht past in de visie en de succesformule van WILLIE. We hebben daarom definitief besloten door te gaan als collectief, maar te stoppen op de huidige vaste locatie.

Het was een moeilijke beslissing, die wellicht als een schok komt voor ons publiek en die we hieronder graag toelichten. Reacties kunnen jullie kwijt onder dit bericht. Specifieke vragen naar aanleiding van onze beslissing kunnen naar info@podiumwillie.org.

In onze onderzoeksperiode vanaf vorig jaar augustus werd ons al snel het cultureel en economisch belang van WILLIE voor een stad als Deventer duidelijk. Dit merkten we ook aan de steun, het medeleven en de reacties van andere culturele instellingen, ons publiek en (internationale) artiesten, de tomeloze inzet van vrijwilligers en niet in de laatste plaats door de opstelling van de gemeente Deventer zelf. Dit heeft ons enorm gemotiveerd om deze locatie te willen behouden en het programma van WILLIE blijvend een meerwaarde te laten zijn voor Deventer.

Wij hebben tot nu toe geen vergelijkbare organisaties (kunstenaarscollectieven) gevonden waarbij exploitatiekosten zoals ze hier van ons gevraagd gaan worden opgebracht kunnen worden in combinatie met het programma dat we willen bieden. Voor een initiatief als WILLIE is de kostprijs van deze locatie straks niet meer realistisch, tenzij we onze succesformule geweld aan zouden doen. Daarom floreren vergelijkbare initiatieven vrijwel altijd waar locatiekosten nihil zijn.

Omdat we deze locatie niet zonder slag of stoot wilden opgeven hebben we (misschien tegen beter weten in) uitgebreid onderzocht en getest of er constructies denkbaar zijn waarin we als collectief toch goed tot ons recht zouden komen. Hoewel we er soms voor ons gevoel dicht bij waren en we waardevolle steun kregen van heel cultureel Deventer en ook de gemeente hierin meegedacht heeft, hebben we uiteindelijk geen oplossing gevonden waarin de vrijwillige inzet van de kerngroep van WILLIE en de commerciële exploitatiekosten op een goede manier verenigd kunnen worden. Wij zijn immers geen commerciële exploitant en hechten dermate aan ons eigen profiel dat we onze vrijwillige inspanningen niet willen steken in een programmering of zaalverhuur die meer geld oplevert om daarmee de vaste lasten te kunnen betalen. Het kost de mensen achter WILLIE straks én meer geld én meer tijd om WILLIE draaiende te houden op deze locatie. Doordat de broodwinning van deze groep uit eigen onderneming (naast WILLIE) moet komen, levert de toename van financiële druk een gebrek aan focus op. De grens van de maximaal haalbare vrijwillige inzet voor de organisatie van WILLIE was in de huidige constructie reeds bereikt en kan niet verder worden opgerekt.

Hoewel de gemeente zichtbaar inspanningen heeft verricht om WILLIE in het Havenkwartier te houden, maakt de gemeente door de manier waarop ze zich opstelt toch een keuze. Een keuze voor een kloppende begroting op relatief korte termijn. Zonder daarmee ons ziens voldoende rekening te houden met de effecten die het wegvallen van onze publieksactiviteiten in het Havenkwartier hebben voor de gebiedsontwikkeling. Deventer verliest een rijk cultureel programma in het Havenkwartier, waarvan de waarde de kosten vele malen overstijgt en daarmee ontstaat een steeds groter wordende discrepantie met het gewenste gebiedsprofiel van het Havenkwartier zoals dat door de gemeente zelf actief wordt gepromoot. Met het wegvallen van WILLIE – en zonder gelijkwaardig initiatief – verdwijnt het kloppend hart van de publieksactiviteiten in het Havenkwartier en zal dit direct consequenties hebben voor alle andere gebiedsontwikkelingen.

Hoewel dit alles ons een spijtige ontwikkeling lijkt, is dit niet het einde van WILLIE. Van 13 mei t/m 1 juli staat er op de huidige locatie nog een goedgevuld programma op de vrijdagen en zondagen. Vervolgens zijn we na 1 juli een collectief zonder vaste locatie of vaste openingstijden. Dat betekent dat we vanaf die tijd op zoek zullen gaan naar geschikte locaties voor het programma wat we willen bieden. Het vmDavo gebouw blijft voor ons een goede optie voor WILLIE activiteiten, zolang wij zelf geen huurder zijn. Bij leegstand blijven we ons graag inzetten voor een bruisend Havenkwartier. Ook samenwerking met eventuele toekomstige huurders sluiten we niet uit.

WILLIE kijkt terug op een plezierige en leerzame tijd in het Havenkwartier en we zijn trots op de kwaliteit van het programma en wat er is bereikt. We hopen voor het Havenkwartier dat het gat wat we noodgedwongen achterlaten op een goede manier gevuld kan worden en dat publieksactiviteiten in het Havenkwartier hun kwaliteit en bijzondere karakter weten te behouden en een aanvulling kunnen blijven op het culturele aanbod van Deventer. Daar willen we als WILLIE ook in de toekomst graag waar mogelijk aan bijdragen.

Podium Willie is van 2 april tot en met 12 mei gesloten voor het publiek. In deze periode bereidt de organisatie zich voor op het voortbestaan van Willie. Verder lezen →

We hebben een aantal nieuwe vacatures voor vrijwilligers!

WILLIE is op dit moment op zoek naar:

- PR-medewerker(s)
- Geluidstechnici (op oproepbasis)
- Lichttechnici (op oproepbasis)
- Fondsenwerver

We hebben sinds vandaag een live webcamfeed bij WILLIE: de WILLIEcam! Zie je? Daar staat ie. In de rechterkolom. Met dank aan de noeste arbeid van Leon Berenschot en Harco Rutgers.

Hierdoor is bijvoorbeeld de beeldhouwbattle tussen Sebiha Demir en Jasper van der Burgh die vandaag start ook te volgen buiten openingstijden en zelfs gemakkelijk te archiveren. Maar thuisblijvertjes kunnen ‘m natuurlijk ook gebruiken om de sfeer te proeven en zich af te vragen waarom ze niet gewoon even langskomen in ‘t echie. Zo goed is de beeldkwaliteit namelijk nou ook weer niet en zonder geluid mis je toch een hoop…

Het Fabriekje is aan het verhuizen! Op vrijdag 14 oktober zal het kleinste Fabriekje van Nederland zijn winkel openen bij WILLIE in het Havenkwartier te Deventer!

Verder lezen →

Een initiatief als WILLIE kan niet bestaan zonder vrijwilligers. Sterker nog, de hele organisatie bestaat uit mensen die zich vanuit hun passie voor deze plek vrijwillig inzetten om er iets goeds van te maken.

We zijn nog op zoek naar mensen die het leuk vinden om WILLIE te steunen door eens een bardienst te draaien, te helpen met de op- en afbouw van evenementen, posters plakken, flyeren, bij de entree zitten en schoonmaakwerkzaamheden te verrichten na een druk bezocht evenement.

Ben jij één van de enthousiaste vrijWILLIEgers die we zoeken? Stuur dan een e-mail naar vrijwilligers@podiumwillie.org. Vermeld naast je naam en telefoonnummer meteen even waarvoor je in de toekomst wel eens ingezet wil worden.

Vind jij het leuk om te koken en wil jij wel een keer een lekkere daghap verzorgen en verkopen? Reageer dan ook!

Het is gelukt. En hoe! Gisteren ging WILLIE voor het eerst weer officieel open. Met een lekker nieuw interieur, WILLIE style. Meteen de goede sfeer al te pakken. Fijn publiek ook. Bedankt allemaal voor de enthousiaste reacties, goedkeurende schouderklopjes en duimen omhoog. Fijn om te merken dat Deventer al die tijd stiekem op WILLIE zat te wachten.

Vanaf nu is WILLIE in ieder geval elke vrijdag (17:00 – 1:00 uur) en zondag (15:00 – 23:00 uur) geopend. Daarnaast zullen er ook incidenteel activiteiten op de zaterdag geprogrammeerd worden. Houd de website in de gaten. En twitter. En facebook. Tot ziens!

Er wordt op dit moment druk verbouwd bij WILLIE in het Havenkwartier. De zeecontainer die vorig jaar gebruikt werd als PIKNIK bar buiten aan de kade, is door Bert Evers met chirurgische precisie in de publieksruimte van het vmDavo gebouw geplaatst. Verder lezen →